عشق چیست؟

دیروز بر در معبد ایستادم و از رهگذران رمز و راز و نیک و بد عشق را پرسیدم.

پیرمردی رنجور و آشفته از برابرم گذشت، آهی کشید و گفت: « عشق نقطه ضعفی طبیعی است که از حضرت آدم به ما ارث رسیده است.»

ولی جوانی سرزنده و زیبا فورا در پاسخ پیرمرد گفت: « عشق آن است که حال را به گذشته و آینده ما پیوند می دهد.»

سپس زنی با چهره ای غمبار آهی کشید و گفت: « عشق زهر مهلک ماری سیاه است، که از غارهای جهنم بیرون می خزد. زهری که به طراوت شبنم است، و روح تشنه لب با لذت آن را می نوشد، ولی با اولین مستی، نوشنده را بیمار می کند و به آرامی می کشد.»

سپس دوشیزه ای زیبا با گونه هایی سرخ به لبخند گفت: « عشق آن نوشیدنی است که ساقی آن نوعروسان سپیده دم اند، و ارواح توانمند را توانایی بیشتر می بخشاید تا به سوی ستارگان پر کشند.»

پس از او مردی سیاه پوش با ریشی انبوه و گره ای در ابروان، گفت: « عشق خردی الهی است که دید آدمی را به وسعت دید خدایان می کند.»

بعد از او مردی نابینا، که راه خود را با عصایی در دست می جست، گفت: « عشق، آن مه است که چشم روح را بر رازهای زندگی می بندد، تا دل را تنها یارای آن باشد که اشباح لرزان آرزو را در میان تپه ها ببینند، و طنین فریادها را از دره های سکوت بشنوند.»

و کهنسالی نحیف، که پاهایش را مانند کهنه پارچه ای بر زمین می کشید، با صدایی لرزان گفت: « عشق آسایش جسم است در سکوت گور، عشق آرامش روح است در ژرفای ابدیت.»

سپس کودکی پنج ساله به خنده گفت: « عشق پدر و مادر من است، و هیچ کس آن را نمی داند. این عشق است که پدر و مادر من را نگاه می دارد.»

چنین بود که تمامی رهگذران از عشق مانند تصویری از امیدها و ناکامی هایشان یاد کردند، و پرسشم را مانند گذشته بی پاسخ گذاشتند.

خانه به من می گوید:

« رهایم مکن که این جا سرای گذشته های توست.»

جاده به من می گوید:

« در پی من بیا که من فردای توام.»

من به هر دو می گویم:

« مرا نه گذشته ای نه آینده ای است.

اگر بمانم، در ماندنم رفتنی است

و اگر راهی شوم در رفتنم ماندنی است.

تنها در عشق و مرگ تغییر و حادثه است.» 

ترانه عاشقانه

یک بار شاعری ترانه ای عاشقانه و زیبا سرود. پس نسخه های زیادی از آن تهیه کرد و برای تمامی دوستان و آشنایانش از زن و مرد فرستاد، حتی برای زن جوانی که در یک کوهستانی دور زندگی می کرد و تنها یک بار او را دیده بود.

پس از گذشت یکی دو روز قاصدی نامه ای از زن جوان برای شاعر آورد. زن نوشته بود:

« به راستی ترانه عاشقانه ای را که برای من نوشتی، مرا عمیقا تحت تاثیر قرار داده است.پس به خانه ما، به دیدار پدر و مادرم بیا تا قرار ازدواجمان را بگذاریم.»

شاعر در پاسخ برای او نوشت:

« دوست من، این تنها ترانه عاشقانه ای، برخاسته از قلب شاعری بود، که ممکن است هر مردی آن را برای هر زنی بخواند.»

زن این بار در پاسخ نوشت:

« ای ریاکار و دروغگو! از امروز تا پایان زندگی ام به خاطر تو از همه شاعران نفرت خواهم داشت.»

    دیروز با یک دسته گل امده بود به دیدنم با یک نگاه مهربون همون نگاهی که سالها     آرزوش رو داشتم و از من دریغ می کیرد گریه کرد و گفت دلش برام تنگ شده ولی من فقط نگاهش کردم .. وقتی رفت سنگ قبرم از اشکش خیس شده بود.

          زمانی که متولد شدم یکی تو گوشم گفت تا آخر عمر با تو هستم!

                  خندیدم و گفتم:تو کی هستی؟ گفت: غم و تنهایی.

                   اول به نام عشق، دوم به نام تو، سوم به ياد مرگ.

             بر لوح شيشه اي قلبت بنويس: يا تو وعشق، يا من و مرگ.

شب را زير چادر گل گلي ام پنهان مي كنم و ماه را در جعبه محبت مي نهم،

به ابرها التماس مي كنم ببارند، گويي تو در باران زاده مي شوي!

تو از كدامين خيابان مي آيي و قدم هايت بر سنگفرش هاي كدامين كوچه بوسه مي زنند؟

از دريا مي آيي يا از جنگل؟ از كدامين كهكشان تجلي مي كني؟ كي سبز بودن را به من مي آموزي؟

تو را به اندازه تمامي ستارگان، به وسعت تمامي ساحل هاي شني، به بي كرانگي تمامي كهكشان هاي كشف نشده دوست دارم.

تو در قلب يكايك درختان ريشه داري و من تو را به اندازه تك تك برگ هاي اين جنگل بي انتها دوست دارم.

                                                   عشق       

در شهر عشق قدم مي زدم گذرم افتاد به قبرستان عاشقان... خيلي تعجب کردم، تا چشم کار مي کرد قبر بود. پيش خودم گفتم:"يعني اين قدر قلب شکسته وجود داره؟" يکدفعه متوجه قلبي شدم که تازه خاک شده بود جلو رفتم، برگهاي روي قبر را کنار زدم که براش دعا کنم، واي چي مي ديدم... باورم نميشه اون قلبه همون کسيه که چند ساله پيش دله منو شکسته بود... .

این آدرس یک وبلاگ دیگه هستش که تازه درستش کردم حتما بهم سر بزنید و نظر یادتون نره.

                                             وبلاگ بهاری

گفتم اگر بوسه دهي توبه كنم...

بعد از اين بوسه دگر هيچ گناهي نكنم...

بوسه دادي و چو برخاست لبت از لب من،

توبه كردم كه دگر توبه بيجا نكنم... .

بچه ها تازگی ها نمی تونم تو پست هام عکس بذارم. نمی دونم نمی شه.

هر کی می تونه کمکم کنه حتما ت وقسمت نظرات کمکم کنه.

مدتهاست كه ننوشتم، مدتهاست كه نگريستم و مدتهاست كه بار غم را از خودم دور نكرده ام. دلم گرفته ولي نمي توانم اشك بريزم كوه غصه هايم شكنجه سختي به قلب بيمارم مي دهند. چقدر سخت است عزيزي را دوست بداري كه آن را از تو دور كنند و ديگران نيز در به دست آوردنش همراهيت نكنند.

دلم چه حرفهايي را تحمل كرد و گوشهايم چه تهمت هايي شنيد و تنها لذت من تنهايي و تاريكي شب بود و دفتر خاطراتم و در تنهايي چشمهايم بي اختيار شروع به باريدن مي كند و چهره زيبايش تصوير زيبايي براي قلب بيمارم مي شود ولي افسوس او ديگر نيست و قلبم تنهاتر از گذشته به روزهاي با او بودن مي انديشد. 

دختره از پسره پرسيد: خوشگلم؟؟؟ گفت: نه.

گفت: دوستم داري؟ گفت: نوچ.

گفت: اگه بميرم برام گريه مي كني؟ گفت: اصلا.

دختر چشماش پر از اشك شد.

هيچي نگفت. پسر بغلش كرد . گفت: تو خوشگل نيستي زيباترين هستي...

تو رو دوست ندارم بلكه عاشقتم...

اگه تو بميري برات گريه نمي كنم چون من هم مي ميرم... .

به من گفت: آن قدر دوست دارم که اگه بگی بنیر می میرم...

باورم نمی شه... فقط یک امتحان ساده بود...

به او گفتم بمیر...!

سال هاست در تنهایی به سر می برم... کاش امتحانش نمی کردم!!

يادته يه روز بهم گفتي : هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که نکنه نامردي اشکاتو ببينه و بهتت بخنده ...

 گفتم : اگه بارون نبود چي ؟

 گفتي : اگه چشماي قشنگ تو بباره آسمونم گريش مي گيره ...

 گفتم : يه خواهش دارم . وقتي آسمون چشمام خواست بباره تنهام نزار .

گفتي : به چشم ...

حالا امروز من دارم گريه مي کنم اما آسمون نمي باره ...

 تو هم اون دور دورا ايستادي و بهم مي خندي...

اگر بگريم، گويند عاشق است...

اگر بخندم، گويند ديوانه است...

پس مي گريم و مي خندم...

كه بگويند يك عاشق ديوانه است...

تقديم به آنكه عاشق ديوانه ام كرد!!!

                                         

شمع کوچکی را که در روز مردنم برایم هدیه آوردند به تو می بخشم...

شاید آن هنگام که کرم ها می خواهند وجود سردت را به جشن بنشینند، نياز به شعاع نوري باشد...

چشمانت را كه بيرون از تابوت گذاشته اند را ببند... كلاغ هاي گورستان به هيچ چشم بازي رحم نمي كنند...

دستاني كه به عنوان نياز بيرون گذاشته اي را مشت كن چون ان هنگام كه كرم ها قلبت را مي خورند ديگر تواني براي مشت كردن دستانت نداري...

غصه نخور...

درد ندارد...

من هم مرده ام...

 مي دانم!!!

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم چون خرد ميشه ميشکنه و آهسته ميميره.

 يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره.

 يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم.

 يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره.

يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم.

وقتي مُردم روي قبرم ننويسيد كه بودم ...

وقتي مُردم روي قبرم ننويسيد نه شعري نه شعاري ...

ننويسيد كه بودم از چه تباري ...

 وقتي مردن آخرين نقطه راهه نمي خواد سنگ روي قبرم بذاريد...

 وقتي هر اومدني رفتني داره، نمي خواد گل روي قبرم بكاريد...

خيلي وقتا پيش از اين مرده بودم، عمري دلمرده به سر برده بودم ...

 بدون سنگ، بدون نام و نشون. چوب اين زندگي رو خورده بودم ...

وقتي مردم روي قبرم ننويسيد كه بودم ... .

ببخشید که چند وقتی نبودم. این روزا خیلی سرم شلوغ بود.

راستی درباره این قالبی که گذاشتم حتما نظر بدین که اگر بده عوضش کنم.

خوش باشید.  

اگه یه روز بغض گلویت را فشرد ، خبرم کن

قول نمی دم که می خندونمت ...

ولی می تونم باهات گریه کنم.

اگه یه روز خواستی در بری، حتما خبرم کن

قول نمی دم که ازت بخوام واستی

اما می تونم باها ت بدوم.

اگه یه روز نخواستی به حرفای کسی گوش کنی

خبرم کن...

قول می دم که خیلی ساکت باشم.

اما ...

اگه یه روز سراغم ر وگرفتی و

                                  خبری نشد ....

سریع به دیدنم بیا

احتمالا بهت احتیاج دارم.

عشق از دوست داشتن پرسيد فرق من و تو چيست؟ پاسخ داد: من با يك سلام شروع ميشوم و تو با يك نگاه. من با يك دروغ از بين ميروم و تو با مرگ.

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي

 ... و

...هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

... هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود

... نه به زبان

... بلكه از ته قلب خود بگو : يادت بخير